EVLAT DEDİĞİN
Doğumundan ölümüne her zaman üzerine titrersin
Sürekli ardında dolanıp ellerinle beslediğin
Düşmesin diye destek olursun ama
Yeri geldiğinde görmez bunları evlat dediğin
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta