Düşlerime konuk olur bir çocuk bazen;
Gözleri ışıl ışıl, elleri beyaz...
Uzattığım şekerleri asla geri çevirmez.
Irmaklarda yalın ayak yürüyüp,
Ağacından elma yeriz.
Öğrettiğim türküyü kurbağalara söyleriz.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




ah içindeki o çocuk olmasaydı..ne şiir ne müzik..ne rsim..hasılı sanat olmazdı....
ali
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta