Evlat, dünya nimeti ve zinetinden
Yüreğinin en kıymetli yerini meşgul eden
Gözünü kırpmadan ölüme bile buyur dedirten
Sana geleceğine dert bana gelsin diye inlettiren
Ruhunun derinliklerinde sevda meltemin, miski amber çiceğin
Evlat, kokusunu ciğerine çekince şükürle coştuğun
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta