Sevdim köle oldum düştüm eline
Bunca zülüm hakkım değil derdin ne
Yangınlara düştüm de kopamadım
Sevginin hayrına ben varamadım
Uzak oldum annem den kardaşım dan
Tuzak kurdun ekmeğimden aşımdan
Ettin beni memleketimden aşkımdan
Al canımı evinden ocağından
Yetim kaldım gurbet ele darıldım
Yılan diye tek boynuna sarıldım
Göremedim sen ne kadar haindin
Al canımı evinden ocağından
Yakan sendin yandıran ben anladım
Yavrularımı kanadıma aldım
Kurşun sıktın el kaldırdın ağladım
Başıma kara yazmalar bağladım
Al bu candan bedenimi diyemem
Yoluna can sana canım diyemem
Yavrumun babasısın kötü diyemem
Dilerim al canımı evinden ocağından
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta