Hiç unutmuyorum,
Bir perşembe günü saat 3 suları.
Bir kafede oturmuş onu bekliyordum.
Sonra hiç tanımadığım sen,
İzin dahi almayıp karşıma geçtin.
Elini uzatmıştın samimiyetle,
Havada bıraktığım elin ve gülüşün.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
