Evim Şiiri - İsmail Akyüz

evim

çilekeş evim dert ortağım
birkaç metrekarelik evrenim
çiçeklerim menekşem fesleğenim
hiç bitmez gelenim gidenim
pencerelerime konan kumrular
yem verdiğim sakalar serçeler
kovsam da beni terk etmeyen böcekler
açmam kapımı insana mecbur kalmadıkça
hoş onlar da sanki can atıyor bana
sokaktan içeri dolan yaşamın gürültüsü
mutfağım balkonum musluktan akan su
ocağımdaki ağır ağır pişmeye çalışan yemek
kimyonun karabiberin kekiğin kokusu
öğrendim ki tuz yakıcı biber acı can tatlı
sağır kulaklarımda bir hoş tını
hiç ayrılamam derkennnnnnn*
nereden düştü aklıma bu eski şarkı
durup dururken istesem olmaz yani
yüzüme vuran hüzün
ertelenmiş duygular
yaprak döken yürek
kapalı kapım
ardında
sessizlik
sessizlik
sessizlik
* Güfte ve beste: Zeki Müren