Ev Şiiri - Buket Ayaz

“Yakalandığım düş, düştüğüm zan, kaybolduğum zaman
Pençelerini bileyip boğazıma sarılıyor
Boğdu boğacak
Ama ben av değilim ki.”

On ikiye çeyrek var ya da çeyrek geçiyor on ikiyi
Gitgide derinleşen bir kuyuya taş atıyor
Ve oyunumu bölecek bir ses arıyorum.

Ama kapıdan rüzgarı geçmiyor gölgelerin
Adımı seslenmiyor mutfakta tava tıkırtısı
Sobelemiyor,
Kucağına almıyor düştüğüm yerden
Kanayan dizime pamuk basmıyor
Başımı okşayıp elime horoz şekeri tutuşturmuyor bir türlü.

Oysa söz vermiştim kırık aynalara
Omzumda çarşı pazar gezdirecek
Ve sakınacaktım iblisi kahkahalardan,
Kuşların kırıntılara üşüştüğü yollardan,
Hatta kara köpeklerin havladığı ecinni rüyalardan.

Hatrımda değil vazgeçtiğim gündüz düşleri
Kaç ceylan geçti nehre attığım zamandan
Kaç avcı, kaç aslan ağırladı
Üzerine perdelerin indiği bu dipsiz orman.

Bana daha çok dil ver tanrım
Bir masalı birkaç kez anlatayım
Acele etmeden camdan ayakkabılara
Acele etmeden elmaları okşamaya
Henüz bir kurbağayı öpmemiş olarak
Kuklalar dizeyim, mızıkacılar oynatayım
Çalayım mutlu sonları kırmızı balıklara

On ikiye çeyrek var
Ya da çeyrek geçiyor on ikiyi
Bu gece kırık aynalara cevaplar işliyorum
Neden çocukluk,
Neden merhamet dilendiğim duvarda yankılanan neşe
Çünkü bir çocuk,
Yalnız bir çocuk değildir işte.