Esürük Gönül Şiiri - Sadık Kocabaş

Esürük Gönül

Asil bir pınardan içtin suyunu,
Bulandırdın gitti duru huyunu.
Kendi elinle mi kazdın kuyunu,
Kadir kıymet bilmez esürük gönül,
Get hele başımdan pısırık gönül.

Soyhana kalasın deli ettin beni,
Viran hanelere dert ettin beni,
Çağlayan derenin seli ettin beni,
Ocağın sönmesin esürük gönül,
Get hele başımdan pısırık gönül.

Seni koymuş idim en yüce tahta,
Meyili düşürdün kapkara bahta,
Yetmezse ayağın önüne yıkta,
Esvabın içinde esürük gönül,
Get hele başımdan pısırık gönül.

Daldan dala konup yuva kurulmaz,
Sen mısmıl olsaydın yürek yorulmaz,
Bulanmış suların gayrı durulmaz,
De hadi divane gez esürük gönül,
Get hele başımdan pısırık gönül.

Yaş kemale erdi koşup yoruldun,
Kendi kendine mi küsüp darıldın,
Altmıştan sonra mı sanki arındın,
Geçen o günlere yan esürük gönül,
Get hele başımdan pısırık gönül.

Ocakzade soyum pınardır özüm,
Senin bu haline gülmüyor yüzüm,
Kalemsiz Şair’im bitti her sözüm,
Elden ele inen esürük gönül,
Get hele başımdan pısırık gönül.

Bir Kalemsiz Şair