Estağfirullah Şiiri - Ahmet Tabak

İlahlığa son verir, kurtuluşa erdirir.
Kim ki nefsini bilir, istiğfarla dirilir.
Günaha düşen kullar utanır ve ezilir,
Estağfirullah zikri kula kulluk öğretir.

Küfür gözü kör eder, hiç ölmemeyi diler.
Hırsının esiridir, engel olursan ezer.
Ayıkmaz toslamadan, felaket onu bekler,
Emmareyi yenenler Estağfirullah çeker.

Kimi zengin olurken, fakir olmam zanneder.
Kibrine kapılarak olur hayvandan beter.
Ezilen fakirlerse kompleksten onu över,
Estağfirullah diyen kusuru kabul eder.

Âbidlerin bir kısmı ibadetle övünür.
Cömerttir, verir ama insanlara görünür.
Kusurun görmez iken kusurları çok görür,
Estağfirullah ile dilemeli çok özür.

Nice sâlih kulları düşürdü tuzağına.
Solundan gelmez ki o, dikkat et hep sağına.
Kulluğunu yaparken fısıldar kulağına,
Estağfirullah diyen sonra vurmaz bağrına.

Nefsini tanıyanlar kalben olur hep diri.
Ölmediysen sen eğer, övünmenin yok yeri.
Pişman olan kulların ıslanır hep gözleri,
Kurtarır tüm herkesi Estağfirullah zikri.

Olsak da doğru yolda, sevse bizi Rabbimiz,
Korkmalıyız nefisten, sonunu bilemeyiz.
Kulluğumuz Allah’a, Rasûlünü severiz,
Gece gündüz durmadan Estağfirullah deriz.

05.02.2026
Ahmet TABAK