Güneşin parıltısımı azaldı,
yoksa?
Dünya karardı gibi.
Denizin dalgaları köpük, köpük..
Semanın yüzünü çoktan
beride görmemiştim.
Canı yanan it yavrusu.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Nerede o günler.Belkide Esram
hayal dünyamdı.
Yıllardır habersizdi ona hayranlığımın.
Neyseki galiba esram yeni farketti beni.
Yıllardır oda bekliyormuş.
Benden gelecek,haberi.
Son kez farkettim fakat söyleyemedim,
çekindim. Yine ona, onu ne çok sevdiğimi.
Umutla bekler iken,bilemezdim onun
başkasına gelin olup gideceğini.
Çok harika bir şiir,yüreğinize sağlık ilgiyle ve severek okudum,selam ve saygılar....
Bazen okuduklarımda kendimi buluyor um
öylesine içten soluyorum ki satırları
ne bileyim işte bu bir bendemi oluyor bilmiyorum
dugusallığım yazarından daha fazla sanıyorum
kutlarım yürekten
DUYGU YÜKLÜ SERBEST BİR ÇALIŞMA İLK YORUM DA BANA NASİP OLDU KUTLARIM SELAMLAR İLETİYORUM SİZE
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta