Nasıl da pervasız,
Sesi ne denli yüksek
Öfkeden mi, acıdan mı?
Haykırışları ilişiyor gözlere
Boynunu bükmüş
Bir sağa bir sola gidiyor
Sana yalan söylemedim
Söyleseydim de
İnanmazdın
Senin için yalan söyledim
Söylemeseysim de
İnanmazlardı
Sana düşüyor kirpiklerimin gölgesi
Arsızca vuruyor dalgalar kıyıya
Yeryüzü ıslanıyor
Güllerin yası kırmızı
Bir elimde yüreğim
Diğer elimde kalpsiz serçe
Doğumu yakın her günün çocuklarında
Gecenin üzerine serildiği her sokakta
Şafağın kan döktüğü her savaş meydanında
Seni aradım
Mevsimlere ayrılmış her elma diliminde
Ben bir yalanı taşıdım yıllarca cebimde
Ne avuca sığdı ne ele
Değince gözlerin gözlerime
Kapıldı varım yoğum bir sele
Ben de gözü yaşlı bir yare
Sen çıkıp da gelemezsin benim bildiğim sokaklardan bana.
Ben de bekleyemem seni karlı dağlara bakan pencere pervazlarında
Sen, senin sokaklarında dolanırken,
Ben, benim penceremden dalarım hülyalara.
Yalnız gece değil
Gündüzler de düğüm atar yalpalayan sokaklara
Her çehreye bulaşmış yüzün,
Kime baksam gözlerinin izleri
Her mevsime karışmış kokun,
Rüzgar da sensin, güneş de
Ne zormuş unutmak seni,
Her bedende bulurken
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!