Esme Rüzgar Şiiri - Hamit Atay

Esme Rüzgâr

Esme rüzgâr,
Yine aynı yerden vur,
Belki savurursun içimde biriken
Kırık hatıraları, suskun duaları,

Belki de alıp götürürsün
Adını hâlâ anan bu yürekten izlerini...
Esme rüzgâr,
Bu geceyi benden al,

Gözlerim uykusuz, kalbim darmadağın,
Bir yanım hâlâ seni bekliyor,
Bir yanım çoktan gitmiş senden.
Esme rüzgâr,

Saçlarıma dokunur gibi geç,
Bir sevdanın küllerinden doğmuş gibiyim,
Her nefesin içinde bir veda gizli,
Her sessizlikte bir isyan büyüyor.

Esme rüzgâr,
Unutulmuş bir şarkı gibi çal kulaklarıma,
Sevdayı anlat bana,
Yalnızlığımı dinle benden.

Bir ben kaldım kendime dert yoldaşı,
Bir de sen vardın...
Ama artık sen de uzaklardan esiyorsun.
Esme rüzgâr,
Son bir kez,

Son bir kez dokun kalbime.
Belki bu defa savurup götürürsün
İçimdeki seni —
Bir daha dönmemek üzere...
Hamit Atay