Gönlün olmasa da gönlüme giden yolda
Bunca zaman sevdim ben aslında
Güneşin doğumuyla gelen her batımda
Desem de "geçti yüreğimdeki sarsıntı"
Kıvranıyordu içimde hala o arsız hoşlantı
Sevmeli mi seni
Zihnime can çekiştireni sevmeli mi?
Düşlerimde kucaklayanı beni
Günümde olanı gölge misali
Iraktaki bilinmez seni
Sevmekte ısrar mı etmeli
Bu beden gelip geçici
Ruhlar daim yalnızca.
Sevme bir tek fani bedeni
Karışır toprağa eceli ulaşınca.
Anla ruhlarda kalbin güzelliği
Mesafeler de olsa aramızda
Düğümlendik gönülden bir bağla
Sanma ki bir başımayım burada
Sanma ki kalacağım hep bu halda
Uslu maneviyatımız olacak hep yan yana
Soğuk, ağarmış ayamın kucağında
Dehşetiyle sarsan enkazın arasında
Fersiz umudum, kıpraşıyor amansızca
Uzamış, yorulmuş suretlere inat
Acıyla, anılarla gömülü mezarlığa inat
Bir fani, ne anlayabilir seni tamamen
Ne de resmedebilir zihnindekileri.
Ancak işitir süzülen lafızları
Sıvazlayan avcu, bir yol işler belki yüreğine
Gün sonunda o da yetmediğinde, hatırla
Seni senden iyi bilendir alemlerin Rabbi...
Söyler misiniz efendim
Geçer mi gönlünüzün sancısı,
Bunca zaman kaleminizi yöneten acı?
Umutla uzanan elleriniz bırakır mı
Tutunduğunuz yanlış dalı?
Şu his, bürüdü her bir zerremi...
Kendimi kurtarmayı ne kadar denesem de
Geldi çok geçmeden geri
Musallat olmuşcasına yüreğime
Koru beni alemlerin Rabbi...
Beni, benim karanlığıma hapsetme
Merhem oldum yâre
Benliğimi etine göme göme
Sanırdım ki ulaşırım yüreğine
Damarlarında akarım, gideririm derdim'
İlaç olanın şifası olur muydu hiç fani?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!