Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Eskimeyen tek şey iyi eserler, sağolun, şiiriniz sevgiye dair iyi bir eser.... Leylee
bu akşam çok içten,çok güzel,yok yok mükemmel bir şiir okudum.okurken,yüreğimde inceden bir sızı oldu.eskimiş sevdalarımı getirdin bana,alıp götürdün beni taaa oralara.sızım olsa da güzel oldu,teşekkürler.bu güzel şiire tebrikler.
Eskiyormuş sevgiler..
Gün gelir
Eskirmiş sevgiler dediler
İnanmadım..
Sevgi eskir miydi hiç
Sevgi büyürdü,sevgi çoğalırdı
Benim bildiğim..
Sevgi öyle bir duyguydu ki
Doldurduğu yüreğe can verirdi
Filiz verirdi her yeni gün
Arsızdı dalları uzanırdı her yere
Sarar sarmalardı her türlü acıyı
Sevginin elleri sihirliydi
Dokunduğu ne varsa hayat verirdi
Can verirdi kurumuş topraklara
Çağlar akardı yürekler ötesine
Bentleri çiğner aşardı sevgi
Sığmazdı kabına
Sevgi bahardı..
Ne varsa güzelliğe dair bildiğim
Hepsinin tohumunda sevgi vardı
Sevgi suydu sevgi havaydı
Sevgi candı..
Oysa
Ne yazık ki
Eskiyormuş sevgiler
Eskiyen tüm güzel şeyler gibi
Sevgi de eskiyormuş meğer
Gün geliyor acıya bırakıyormuş yerini
Usulca terk edip gidiyormuş sevgiler
Filiz veren dalları kuruyormuş meğer
Can olduğu bedende
Gün gelip ölüyormuş sevgiler
Ardında yerli yersiz iz bırakıp
Yitiriliyormuş meğer..
Suyuna yalan sızınca
Ve toprağına ihanet karışınca
Eskiyormuş sevgiler..
15 mart 2006
Filiz Turan
:::::::::::::::::::::::::::::::::
İçten gelen duyguların cümlelere duygulu ve etkili bir şekilde aktarılması ile
beğenerek ve saygı duyarak okuduğum Çok Güzel Bir eser olmuş.
sizi kutluyorum, yüreğinize sağlık
Sevgi ve saygılar
Evet tabiki sevginin Suyuna yalan sızınca
o sevginin toprağına ihanet karışınca
O Sevgi tabi ki Eskiyecek ve öyle kalacak ...
Ne kadarda sevgiler eskimiyor deselerde saydıkların yaşandıkca...Eskiyormuş sevgiler..
Güzel bir şiir Sevgi ve muhabbetle...
siz yinede inanmayın sevginin eskidiğine ama eskiyip kaybolmadığına inanın sevgi insanı eskitir yer bitirir ama bu sayede hepcanlı hep ayakta durur tıpkı bir korun rüzgarı beklediği gibi sevgide hiç sönmeyen ateşini bekler
Güzel dizeler 10 puanlık bir şiir okudum kutlarım
Şiir okurken okuyucunun aldığı tat aslında şairin şiirine kattığı duygudur.Bu duygu şiire değer katar,okuyucuda iz bırakır.bu şiirde bu hazzı aldığımı söyleyebilirim.saygı ve muhabetlerimle..
Hazan yaşamış bir yüreğin haykırışları dizelerinize yansımış...Ama hala sevgi dizelerinizde nüksetmiş..Gerçek sevgi eskimez be kardeşim...!inan eskimez...Sadece yüregini ortaya koyan sevgili ile rol yapan şarlatan sahte sevgili ayrımı yapabiliriz bence...Gerçek sevgi hiç kaybolmuyor yüreği güzel bacım..Saygılarımla..Okannar
Kimsenin sizi kandırmasına izin vermeyin, sevgi eskimez. Eskimişse sevgi değildir.
Güzel şiir tebrikler...
Bu şiir ile ilgili 9 tane yorum bulunmakta