Eskimiş Bir Kitabın Son Sayfası

Eskimiş Bir Kitabın Son Sayfası
Tozlu raflarda unutulmuş bir kitap gibi,
Cilti yıpranmış, sayfaları sararmış,
Kenarlarında zamandan kalma izler…
Ve işte son sayfası;
Bir veda kadar hüzünlü,
Bir başlangıç kadar sessiz.
Okunmuş cümleler yorgun düşmüş,
Harfler bile solmuş sanki,
Kimi yerde bir gözyaşının izi,
Kimi yerde bir gülüşün hatırası…
Her satır, sahibinden bir parça taşımış,
Ama artık sessizlik hâkim satırlarda.
Son sayfada yazılı cümle,
Bir noktadan çok bir virgül gibi duruyor;
Sanki devamı varmış da,
Zaman kalmamış yazmaya.
Belki de yazar yorulmuş,
Belki de hayat, mürekkebi tüketmiş.
Okur, o sayfayı çevirmeye kıyamıyor,
Çünkü bilir ki, son satırla birlikte
Bir ömrün de kapağı kapanacak.
O yüzden dokunmaz,
Sadece bakar uzun uzun,
Saklar içinde kelimelerin yorgun nefesini.
Eskimiş bir kitabın son sayfası,
Bir vedadan öte,
Bir hatırlatma gibi fısıldar:
“Her hikâye biter,
Ama izleri kalır geride.”
Ve rüzgâr, kapalı pencerenin ardında
Sayfaları titretirken,
Biliriz ki bazı kitaplar kapanmaz aslında;
Okuyanların yüreğinde
Hep açık kalır o son sayfa.
Hamit Atay