O eski neşeli günler artık geride kaldılar birer birer,
Şimdi ayrılık çığlıkları atan türküler,
Olanca geçmiş mutlu anın altını çizer,
Bu ayrılık belası insanoğlunu deler geçer,
Göz yaşlarını yalnızlıktan buz tutmuş iki el siler,
Zamanın birinde parıl parıl parlayan gözler,
İşte böyle gün geldi mi kan çanağına döner.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta