Eskiden Ne Güzeldi Şiiri - Baki Ortak

Eskiden ne güzeldi…
Kadınlar utanır,
erkekler kıskanırdı.

Şimdiki çağda Leyla şüpheli;
Mecnun, Ferhat,
Kerem küpeli.

Eskiden ne güzeldi…
Bir bakış yere düşerdi,
bir susuş her şeyi anlatırdı.
Kadın utanınca
dünya biraz daha temiz olurdu,
erkek kıskanınca
sevdiğini değil,
kendi haddini korurdu aslında.

O zamanlar sevda
yüksek sesle bağırmazdı,
sessizce büyürdü.
Bir mendilin ucunda başlardı bazen,
bir selamda ömür olurdu.

Eskiden utanmak vardı her yüzde
Sevda sessiz durur idi her sözde
Kadın edep taşırdı bakışta
Erkek kıskanırdı namus izde

Erkeklik yürüyüşteydi,
duruşta, sözün ağırlığındaydı.
Giyilen kıyafet değil,
taşınan sorumluluktu.

Zaman ağır yürürdü taş sokakta
Söz gümüşken susmak altın vakitte
Ne giyilen ölçüyü aşardı
Ne de haya kalırdı karanlıkta

Şimdi…
Kıyafetler cesur,
ruhlar ürkek.
Ayna çok,
ama kendine bakan yok.
Herkes kendini anlatıyor,
kimse kendini bilmiyor.

Şimdi ki erkekler gibi
ayırt etmeden giyinmezlerdi her şeyi,
ayırt ederlerdi çünkü.
Ne yakışır, ne yakışmaz bilirlerdi.
Süslenmek değil,
öz olmak önemliydi.

Şimdi çağ aynaya bakmaz kör gider
Görüntü parlar, mana hep geriler
Leyla bile güvenmez adına
Mecnun yolda kalır, Ferhat döner

Şimdi çağ değişti diyorlar,
çağ değil,
ölçü değişti.
Sınırlar “özgürlük” diye söküldü,
edep “eski” diye kenara atıldı.

Şimdi bu çağda Leyla şüpheli…
Çünkü aşk kirletildi.
Mecnun var deniyor
ama yolunu nefsinde kaybediyor.
Ferhat var deniyor
ama dağa değil,
kolaya yürüyor.
Kerem var deniyor
ama sevdaya değil,
kendine yanıyor.

Kerem yanmaz sevda ateşine
Adlar düştü hevesin peşine
Bu söz derttir yüklenir omzuma
Ne ara geldik böyle bir güne

Adlar duruyor,
ruhlar yok.
Destanlar rafta,
gerçekler vitrinlerde.

Yine de…
Her devrin içinde
bir avuç utanç kalır,
bir parça vicdan saklanır.
Bir kadın başını eğince,
bir erkek gözünü kaçırınca
umut hâlâ nefes alır.

Ben eskiyi kutsamak için yazmadım bunu,
yeniyi lanetlemek için de değil.
Bu bir hatırlatma.
İnsana,
insan kalmayı hatırlatma.

—der ki: Kul Ortak,
Söz biter burada,
dert bitmez.
Bu ses ne tek başına
ne de sahipsizdir.
Bu söz,
aynı yarayı taşıyanların ortak sesidir.

KUL ORTAK