Eskiden bir derviş Şiiri - Murat Ülkü

Eskiden bir derviş edası vardı,
Sükût sarmalında yâren sesleri...
Göz görmese bile sözler ayardı,
Yürekte saklıydı hayır duası.

Dilimizde kilit, gözümüzde fer,
Komşunun derdiyle yürek burulur.
Gizliydi günahlar, hatalar meğer,
Sevaplar işlenir... hemen unutulur.

Bilinmezi sormaz, gıybet etmezdik,
Gıybet rüzgârına yelken açmazdık.
Hakka boyun eğer, haram tatmazdık,
Doğrunun peşinden asla kaçmazdık.

Zaman geçti devran döndü tersine,
Herkes âlim oldu, her dil bir şair.
Sırlar dökülünce ekran dersine,
Yalan haber doldu dünyaya dair.

Gördüğümüz şeyi yayarız hemen,
Aynada kendine bakmaz oldu can.
Beğeni peşinde biterken güven,
Kurutuldu şefkat, bitti o vicdan.

Duymadıklarımızı uyduruyoruz,
Öyle bir yalan ki doğruyu yutar.
Adalet nerede? Biz duruyoruz...
Kalpler bu vebali ne kadar tartar?

O eski dostların kalmıştır ahı,
Yankılanır gökte sahte dünyada.
Eskiden sevgiydi günün sabahı,
Şimdi sadece bir tatlı rüyada.

Kaybettik edebi, hayâ kalmadı,
Birer birer düştü dostluk taşları.
Eskiler bu hali hayal kılmadı,
Bizden çalınmış o sıcak yaşları.

Ben Garip Murat'ım, sözüm bu kadar,
Belki anlayan var, belki anlamaz.
Ama bir gerçek var, canı kim yakar?
Edep yâ hû edep, gayrı yaramaz!

Dönelim mi öze? Bulalım mı biz?
Söz vermesek bile kalpte kalsın iz.
Yalanı bırakıp, hakkı görsek biz;
İşte o an başlar dervişliğimiz.