Eskiden Şiiri - İbrahim Ozan Vural

Küçükken, etraf daha bir kalabalık geliyor insana.
Sokaklar daha büyük, caddeler daha geniş.
Bayramlar daha neşeli ve sevinçli,
İnsanlar, insanlar insan gibi.
Çocuklarda ben ne zaman büyüyecem endişesi.
Kimisinin elinde ise gençlik resimleri.
Kimisi yakar tüm gemileri.
Kimisi sadece sever kendini.
Dedim ya;
İnsanlar, insanlar insan gibi.
Herkesin bir yıldızı olmuştur.
Herkes başka bir isim koymuştur.
Herkesin farklı hayalleri olmuştur.
Benim hiç yıldızım olmadı.
Hiç hayalim olmadı biliyor musun.
Biz sıkı çocuklardık.
Gerçekleri yaşar hayallerden kaçardık.
Güzele güzel göle bakadık.
Dedim ya;
Kimisi yakar tüm gemileri.
Kimisi sadece sever kendini.
Söyledim ya; insanlar,insanlar insan gibi.