Eski(miş)
Köhne evlerin içinde
Araya, köşeye sıkışmış
İnsan eli değmeyen
Teniz mekanlarda.
Umurumda değil
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




hey eskici bunun için kimseye gerek yokkk.
sol yanını yokla bakalım eline bir sıcak iz değecek mi ...eğer öyleyse gözlerini yokla bakalım sana hangi dost gözleri getirecek yeter ki yokla kendini...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta