Hani müstakil evlerimiz vardı,
Pencerelerden çiçekler sarkardı.
Akşam vakti otururken kapıda,
Sokağımız hanımeli kokardı.
Kağıt külahlarda çekirdeğimiz,
Tahtadan tablalarda simidimiz.
Taşlı sokağımızda gençliğimiz,
Ve bir bir kayboldu ümitlerimiz.
Niye büyüdük biz, bilmem ki niye?
Hasret kaldık dostluğa ve sevgiye.
Andıkça gözlerim oluyor çeşme,
İmkânı olsa da dönsek geriye.
✍️ Celal Özdemir
Celal ÖzdemirKayıt Tarihi : 24.03.2026 12:51:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!