Eski bir sandığı açar gibi Şiiri - Murat ...

Eski bir sandığı açar gibi sessizce,
Tozlu raflardan indirdim kalbimi.
Meğer ne çok cümle birikmiş içimde,
Söyleyemediklerim sarmış her yerimi.

Bir aynaya baktım, yüzümde bin mana,
Okudukça çözüldü düğümler tek tek.
Yabancı değilmişim bu gizli lisanlara,
Sadece korkmuşum, kendimden çekinerek.

Şimdi harfler birer kuş gibi havalanıyor,
Göğsümün kafesinden hürriyete doğru.
Ruhumun kıyıları şiirle yıkanıyor,
Buluyorum nihayet o en doğru yolu.

İkinci adım bu, daha yolum çok uzun,
Ama korku değil, merak var artık içimde.
Buzları eridi o en soğuk buzun,
Yeniden doğuyorum her mısra biçiminde.

Toprak çatladı, duyuldu derinden gelen ses,
Köklerim hatırladı yeniden güneşin adını.
Yıllardır tuttuğum o uzun, yorgun nefes,
Bıraktı rüzgâra geçmişin tüm acı tadını.

Kaç mevsim bekledim bu anı, kaç zemheri?
Kendi gölgemde saklanırken yitip gitmişim.
Şimdi geri çağırıyorum o kayıp günleri,
Meğer ben bu baharın özlemiyle bitmişim.

Parmak uçlarımda tomurcuklanan bir neşe,
Dokunduğum her mısra yeşeriyor ellerimde.
Küsmüşken bir zamanlar doğan her güneşe,
Şimdi binlerce yıldız parlıyor dillerimde.

Gözlerimi açtım, bu kutsal bir uyanış,
Kelime kelime örüyorum istikbalimi.
Bitti artık o bitmek bilmeyen aldanış,
Şiirle tutuyorum hayatın narin elini.

Artık ne bir yolcuyum ne de sadece bir isim,
Ben o mısraların içinde çarpan yüreğim.
Kendi ellerimle çizdiğim bu eşsiz resim,
Şimdi ben, okuduğum her harfin kendisiyim.

Gölge çekildi, ışık sızdı çatlaklarımdan,
Yaralarım artık birer yıldız gibi parlıyor.
Kurtardım ruhumu o dilsiz yasaklarımdan,
Şimdi kalemim, hayatın nabzını tutuyor.

Korkmuyorum artık kelimelerin derinliğinden,
Engin denizler gibi açılıyorum sonsuza.
Gelen her dize, besleniyor en içtenliğimden,
Dönüşüyorum adım adım, eşsiz bir hafızaya.

Bu bir son değil, sonsuz bir başlangıçtır,
Kendi şarkısını söyleyen kadının zaferi.
Şiir ki; kalpten kalbe kurulan bir köprüdür,
Ve ben artık, o köprünün en cesur seferi.