Bugün tavan arasında eski bir kutu buldum.
Üzerinde “açılmayacak” yazıyordu.
İnsan en çok neyi saklar biliyor musun?
Kendinden bile sakladığı şeyleri.
Kapağı kaldırdım.
Toz ve lavanta kokusu doldu odaya.
Ve bir fotoğraf düştü yere.
Siyah beyaz.
Kenarları kıvrılmış.
Fotoğrafta sen varsın.
Gülüyorsun.
Ama öyle şimdiki gibi, poz verir gibi değil.
Sahiden gülüyorsun.
O zamanlar dünya daha mı renkliydi,
yoksa biz mi kirlettik her şeyi büyüyerek?
Bilmiyorum.
Şimdi o fotoğrafın çekildiği yerde
koca bir bina var.
O gülüşünün yerinde
derin bir sessizlik.
Biz değiştik sevgilim.
Eskiden “yarın” diye bir şey vardı.
Şimdi sadece “dün” var.
Ve inan bana,
dün bugünden daha ağırdır.
Gözlerini kapat.
O ana dön.
Flash patlamadan hemen önceki o ana.
Çünkü sadece orası gerçek.
Gerisi
kocaman bir yalan.
Kutuyu kapattım.
Ama seni…
Seni içimden atamadım.
Kayıt Tarihi : 30.12.2025 22:06:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!