Eşik kozmik uysnış Şiiri - Kemal Tekir

Eşik – Kozmik Uyanış

Kazan diye bağıran çağın içinden geçtik
herkesin elinde bir terazi
ama tartılan hep ruhtu, fark etmedik.

ben büyüdüm sandım
isimlerim çoğaldı yeryüzünde
ama özüm
sessizce daraldı içimde.

korku ektiler zamanın tarlasına
kaygı biçtik çağlar boyunca
ve unuttuk
aynı ışıktan doğduğumuzu
çünkü biz
aynı özün yankısıydık
aynı nefesin çoğalan hali
ama ayrıldık sandık.

ve bir gün
görünmeyen bir kapı aralandı içimizde
ne geçmiş çağırıyordu artık
ne de eski oyunlar tutuyordu bizi
bir eşikte durduk:
ya karanlığı büyütecektik içimizde
ya da ışığı hatırlayacaktık.

işte o an anladık kş güç
başkasını yenmek değil
kendindeki ayrılığı çözmektir.

çünkü evren
rekabetle değil
uyumla genişler.

yıldızlar çarpışarak değil
dengeyle parlar
ve insan
ancak hatırladığında insan olur.

ben, sen değilim
ama sensiz de değilim
eller çözüldü
yumruklar ışığa döndü.

kalpler
aynı ritimde atmayı hatırladı
bilinç
yavaş uyanır dediler
oysa hakikat şuydu:
bilinç
bir an’da hatırlar kendini.

ve o an
insan
insana ayna oldu
ne kazanan kaldı
ne kaybeden
sadece çoğalan bir varlık
genişleyen bir biz
ve dünya
ilk kez
bir gezegen değil
bir bilinç oldu.

Kemal Tekir
Halkın hak kın sesi