Eşik Şiiri - Emine Hatun Kavuncu

Çekil gözlerimin önünden
Dünden kalma yorgunluğum
Büyük tepelerin ardından
Çıkarıp indirme kıyıya
Bir yanı solgun yelkenleri

Dön bak etrafına!
Ağaçlar hışırtısıyla uzatıyor ellerini,
Teninde gezinen rüzgar,
Nasıl da çevreliyor ruhunu
Bilinmezliğin eşiğine sürüklüyor.
Bilmenin yükü omuzlarında halâ
Sessizce aşağı çekiyor bedenini
Zihninde bir dolu sanrı var.
"Yaşamak ümitli şey... "

Bıçkısıyla kesiyor umutlarını
Kör bir bahçivan
Ansızın açılır gözlerin
Nerede bu koca orman!
Hışırtılar, kuş sesleri, çağlayan ırmak,
Taze tohumlar bırakan Ey bahar
Hangi kuytuda geziniyor kurnaz tilki
Hangi dereden su içiyor yavru ceylan!

Göçüp giden kuşlar, geri döner mi?
Yuva nedir?
Yuva nerededir?
Anımsar mı yerini ?
Yoksa gitmenin cazibesi midir
Onu uzaklara savuran.

Kuş gitti.
Yuva düştü.
Kırıldı o ağacın dalı
Ne bir yol ne de bir iz
Kalmadı geriye...