Esen Şiiri - Ercan Çankaya

Seni düşündükçe,üşüyorum,ürperiyorum
Bidaha görememek geliyor aklıma,korkuyorum
Özlemim çığ gibi büyüyor,kalbim esen diye çağlıyor
Yağmur olup yağmak,
Tenine düşen yağmur damlası olmak istiyorum...

Dağ gibi olup karşına tekrar çıkıyorum
Sen açmayınca telefonu
O mangal yürekli ben
Çaresizlik içinde kendime acıyorum...

Unut diyorum kendime
Nasıl unuturum,nasıl aklımdan çıkarır,
Nasıl her gece onu düşünmeden,ona dua etmeden yatarım.
Her gece allah'a dua ediyorum rüyamda esen'i görim diye...

İnsan bir kere sever
Sen istemesende bu yürek seni ister
Seni bekler ESEN...!