Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Bülbülü altın kafese koymuşlar:' Ah, vatanım!' demiş... Ait olma duygusunun en güzel anlatımıdır memleket hasreti... Ben de zorunlu göevlerimde yaşadım bunu...
Şehir güzellemesinin ve hasret duygusunun harmanlandığı bu güzel şiirinizi kutlarken grubumuza hoş geldiniz demek isterim Fazilet Hanım..... Saygılarımla...
Memleket işte..
Gurbete yolu düşenler anlar ancak, 'doğduğu, büyüdüğü' toprakların değerini..
O memleket bir de Erzurum ise.. Havası, suyu, 'karı, boranı', soğuğu her şeyi özlenir.. Dadaşı, Oğuzu, soyu nasıl unutulur..
Şiiri ve sizi kutluyorum Fazilet Hanım.. Selam olsun Dadaşlara..
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta