Üşüyorsun, ağlıyorsun yalnızlığa kaldıramıyorsun
Yaşadığın şehirde sana benzemeye başladı bak
Ne zaman aklıma gelsen erteliyorum sensizliği
Sevilecek ne kaldı ki bulutlar bile öylesine kirlenmişken..
Bende senin gibiyim yok aslında birbirimizden farkımız
Kış güneşi ısıtmıyor bedenleri sararan yapraklar gibi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta