2004 senesinde açtı gözlerini Samatya'da. O gün bu gündür kalemi onunla
Bir balıkçı gördüm, dertli düşüncelerini denize döken.
Ey balıkçı, neydi seni kambur oturtacak?
Ellerin, kendini bırakmış.
Dalgalar sana eşlik ediyor.
Neydi sebebi pes etmenin?
Balıklar mı seni uyandıracak olan?
Hissiz bir ruh,
anlamını yitirmiş satırlara benzeyen…
Ve bir sürü vaadini sunduğum mazlumun ahı
benim değil sevgilim;
kalbini kırdığın küçük çocuğun.
Sesini duyunca parlamaya başladı yıldızlar
Ve Tanrı saklıydı, yanı başımızda duran kelimelerde.
Hafif bir meltem esmişti dudaklarına,
"Yaşamanın anlamı buymuş," dedirten.
Uyanamadığım bir rüya;
Bir yokluk saklı içimde benliğinin olmadığı bir kuytu köşede
Gezinip duran çocukların mukaddes adımlarında ritim tutuyor kalbim aşkında.
sevgilim, ben hiç ben olmadım gözlerinde tanışıncaya kadar kendimle.
Boşlukta suzulmekte amansız ruhlar.
Sen benim yazılmayı bekleyen harflerim, tükenmekte olan mürekkebim
tut ellerimden, yakalanalım kaçmaya çalışırken bir yıldıza.
Damlacıklar çarpıyor trenin camına
Geride bir İstanbul kaldı
Anılar, özlemler, martıların sesi uzak artık.
Geçip giden İstanbul'u seyrediyorum
Tutuklanmış, çürümeye terk edilmiş ruhlar uçuşuyor.
Devasa sitelerin arasında sıkışıp kalmış ağaçları selamlıyorum.
Kaçıyorum…
Kaçıyorum kendimden, kaçıyorum senden.
Bir zamanlar limanımdın, güvenle sığındığım;
artık enkaz altında kendimi arıyorum.
Ben koptum hayattan,
Basit hayallere mahkumduk biz
Kelimeler kambur dururdu ağzımızda
Buruk bir gülümseme acı dolu yüzümüzde...
Kopan aşkın dalında incinmiştik biz.
Bana olmaz deme
Olur
Gülüşüne gizlediğin arzuları unutma
İzin ver siyah saçlarında yolu kaybedeyim
Bana olmaz deme
Olur
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!