Büyümek ne kadar acayip bir kavram algıda bir illüzyon gibi,
Dönüşmek uzaktan özlemle eski okuluna bakan abilere,
Hissetmek aslında kendimize karşı süregelen nefretimizi,
Kaybetmek hem heyecanı hem de umutu muallak geleceğe.
Hayat gelişigüzel bir tablo değil mi barındıran kargaşayı,
Bilmediğimiz artık nerede attığımızı üzerine çekilen ilk çizgiyi,
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta