Erken Bahar Geldi Şiiri - Nedim Çekin

Bu yıl da erken bahar geldi yüreğime,
zamansız, habersiz…
Kış bitmeden açan çiçek gibiydim,
donu içimde saklı.
Gözlerine bakınca
çocukluğum düştü aklıma,
kırık oyuncaklar gibi
yarım kalmış sevinçler.
Maviliğinde kayboldum, oysaki
çıkmayı hiç istemedim.
Dört mevsim bir araya gelse
bir adını ısıtmazdı içimi.

Unutma,
ben seni severken
kendimden vazgeçtim.
Ben seninle vardım,
sensizliğe sürgünüm şimdi.
Gecelerim uzun,
yüzün kısa bir aydınlık.
Dokunmadan özlemeyi
senden öğrendim.

Nefesim dar,
kalbim sabırsız,
suskunluğum bile seni söylüyor.
Leylak kokusu sandım seni,
meğer hasretmiş.
Kalbime değdikçe
ferahlatmadı,
daha çok acıttı.
Sözlerinde kendimi buldum,
ama hep eksik.
Gözlerinde gördüğüm ışık
beni değil,
bir ihtimali sevdi.
Saçların sırma gibi geçti ömrümden,
arkasında iz bırakarak.

Kirpiklerin bir ok gibi
saplandı içime,
kanamadım,
ama hep sızladı.
Dudaklarımda bir cümle kaldı,
söylersem yıkılacaktım.
Seni seviyorum
demek bazen
kavuşmak değilmiş,
bir ömür boyu
susmayı göze almakmış.
Ve erken gelen bahar…
Güz olmadan solan çiçek…
Adınla açan kalbim,
yine adınla üşüyor.