Düşerim bazen,
Takılır ayaklarım çocuklar gibi…
Tutunmak ister utanırım
Hangi günahın bedeli bu sensizlik
Ne bir şahidi var ,
Ne bir dinleyeni derdimi .
Anlatamamak en ağırı
Yaşayamamak seninle olan zamanı
Bi dinleseler halbuki seni benden
Son günü sensizliğin sevdiğim
Topladım valizimi
Kapadım gömleğimin düğmelerini
Göğsümde ellerin ..
Aldım sevdamı avuçlarıma kapadım
Son bir nefes derince içime çekip
Adına şiirler yazdığım kadın
Yazarım ben, sen aldırma
Adın geçer her kelimede
Ve her cümle seninle biter
Bir ben bilirim....
Kendini yaşamadığın,
Ve karşındakini anlamadığın hiç bir yer senin yurt'un,
Nefes alamadığın,
Hiç bir oda senin yuvan olmayacak...!
İçimde bir beklenti …
İlk geldiğin gibi ansızın
Görürmüyüm yine seni acaba ?
Gördüğümde ilk ne gelir aklıma bilemiyorum .
Gözlerim mi dolar ,
Yüreğim mi acır ,
Biliyordum böyle olacağını
Bu kalbi iyi tanıyorum.
Delicesine koşup gidiyor
Bir rüzgar esmeye,
Sabahına bir çiğ
Kışına bir kar tanesi düşmeye görsün
Ayağa kalk
Aç gözlerini çocuk
Yitirme umudunu
Giden gitti ve artık bilmelisin dönmeyecek
Gecesine ayrı anlat seni
Gündüzüne ayrı
Bi sigara yak
Bir kadehte bul
Çalsın arka planda defalarca aynı şarkı
Aynı sözleri yaşa
Gel bu gece yokluğuna bakalım
Pencere önü İstanbul’dan
Ben sana anlatayım sensizliği
Dinle bi defa haa ne dersin
Korkma..! Kal demeyeceğim
Bunu öğrendim




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!