ben hüznü erittim sen doğmadan
kederleri yok ettim yalnızlığımın tavanarasından
bir kuş kadar yürekli ve özgür oldum
kurtuldum elemlerin korkunç yarasından
doğdun ve hüznümü geri verdin
ben ağlamayı erittim sen doğmadan
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta