Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Bizde bir tekerleme vardı,
Ninemden duyardım,
Şimdi "tam olarak" yazabilir miyim, emin değilim...
Ama tema,
Neredeyse "uyar", üveyik'in yaşadığına... Derdi ki ninem; "Babamın ölmesi anama yaradı, anam köy köy koca aradı..."
"Erik kurusu da" öyle işte,
Akasya talan olunca gün doğmuş sanki, ona...
İlginçti yine,
Tebrikler Gülşah Hanım...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta