Küçükken evimizden
Demir madeninin çıktığı
Dağlar görünürdü
Yıllar sonra eridi dağlar
Tepeler, kayalar
Bilek gücüyle, emekle
makinayla, fenle.
Ben senin en çok sesini sevdim
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim
Devamını Oku
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim




Kendi emeğinin kölesi olmak,
kapitalizmin emekçi sınıflara dayattığı
bir yabancılaşma...
Sonsuza dek sürecek değil elbette ki...
Demir parmaklıklar,
kelepçeler,
tanklar, tüfekler
birer utanç belgesi olarak
saklanacak sadece
kapitalizme ve emperyalizme ayrılan bölümünde
sınıflı toplumlar müzesinin...
O günlere ışık tutan
ellere, dillere, yüreklere
selam olsun...
Şiir dolu günler dileğiyle...
Muammer Erturan
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta