Ergün Ağabey'e Mektuplar Şiiri - Jülide ...

Ah Ergün Ağabey
Mahallemizin abisiydin sen
Çıktın mı Telörgünün yokuşlarından
Bakakalırdı nice insan ardından
E tabi duruş da caka
Delikanlısın!
Endam desen var
Boy desen filinta
Attın mı siyah paltonu
Dağlar misali geniş omuzlarına
Gelen geçen kim ki bu adam derdi acaba?
Yani...
Yakışıklı adamdın sen Ergün abi
Az can yakmamıştın icabında

Yüzüne baktılar mı koskoca adam
Kim bilirdi ki ruhun masum bir çocuktu hala
Gözlerin dalar giderdi uzak bir iklime.
Dert dinlerdin de, kendi derdinden
Dökmezdin tek kelime
Bir ıslık çalardın köşe başından,
Sesi iki sokak öteden duyulurdu
Gölgen düşerdi de toprağın üstüne,
Sokak lambaları silüetine
Titrek ışıkları ile vururdu...
Şimdi hangi yokuşta kaldı o heybetli gölgen?
Söyle hangi rüzgar savurdu siyah paltonu?
Biz hala o telörgünün dibindeyiz,
Ve beklemekteyiz yazılmamış o en güzel sonu.

Ah Ergün Ağabey!
Gittin de bir boşluk kaldı ki ardında sorma,
Ne cakan kaldı geriye, ne o yıkılmaz dik duruş.
Herkes seni bir "efsane" diye bilir ama
Bir ben bilirim yetimliğini
Bir de cebindeki o son kuruş.