Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
1985 Yılından beri bu Garip alemde tek başıma yaşar dururum. Ne hikmetse Garip alem beni kendi gibi Garip kılmaya devam ediyor.
Dün yaşananlar bugün yaşananların referansı oldu hep hayatımda ve biliyorum ki Ne Dünden daha iyi bir gelecek görürüm; Ne de iki yakası mamur bir hayat.
Hep başladığım gibiyimdir ben.
Bana esir gibi gelen bir hayat ve bu yaşamda tek başınalık...
