Erciyes'in Seyri Şiiri - Muhayyel Gizliay

Erciyes'i seyre daldım bu gün.
Pare pare duman durmuş başına.
Siz aldanmayın karına kışına;
Çok yürek ısıttı, bir o kadar da yaktı.
&
Sorasım geldi,
Nedir derdin, ne bu kasvet?
Bin gece de olmayan, bir gece de olur mu?
Yer göğe sığmayan adamlar,
Tutup da teneşire konur mu?
&
Dertleştik biraz gizliden gizliye.
Ateşim varken ihtiyacım yok başka sezgiye.
Bu yaştan yüzüme konan onca çizgiyle,
Ellerim çizilmeden bu yüz yunur mu?
Ayazın bu denli başka kula vurur mu?
&
Cevapsız sorular silsilesinde
İki taşın üzerinden sohbete daldım.
Bir mavzer kuşanıp,
Kurtlarla düşman avına çıktım.
Nakitim az, hayal dünyam varlıklıydı.
Gözüm pek, yüreğimse yaralıydı.
Sarp kayaların kesikleri acılıydı.
Ya ben yılmadım, ya Erciyes'in bahtı karalıydı.
&
Bir ardıç ağacına sırtını verince,
Yaşamak o an ciğerlere yararlıydı.
Uzaklardan bir davar çanı duydum,
Köpekler sürüyü korumakta kararlıydı.
Kurt eğer istemişse sürüye dalmayı,
Ne köpek ne de çoban sürüye faydalıydı.
&
Buz gibi suyu olan bir çeşme,
Ardında ılık suyla yıkanıp yatanlar.
Ufacık bir köy yaşayan tek hane,
Onların derdi varır mı ola Erciyes'e?
Sımsıcak bir ortam, sarı filtre sigara.
Duman dağılır mı ola, kömür sobaya girince?
Bu kuru meşelerin donattığı dağlar,
Yeşile çalar mı ola, bahar gelince?