çekirge her ne kadar zıplasa da zıp zıp zıp,
keserler bacağını gün gelir birden kızıp,
en kunt kitlede bile sinsice yürür hizip,
ve çıkar bir brütüs saplar hançeri azıp!
“ah, sen de mi brütüs?” diye inlerken sezar,
muhtemel çok önceden kazılır erken mezar,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta