Müşkül olanı bilmek gözlerinden, belki de yıkımıdır bu duvarların.
Bilmeden evvel aşınan bir sezinti inlerimde
Bir düşünüş çıkmazı,bir entelektüel erişimi.
Çizgisinde adımların bir duruş saklı,ötesine gidememek,gi de me mek edasıyla...
Eş vakte dayanan bir dilimde,mısrayı dile yontarak saçmak sanatın en âla,cilveli gövdesine.
Kurumuş dudaklardan kendini bırakan kelimelere erişememek, belki de yoğunluğun neden olduğu,bir unutuş.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta