Enkazın Son Mührü Şiiri - Mesut Özdemir 3

ENKAZIN SON MÜHRÜ
Güneşin doğmayı unuttuğu bir uçurum kenarındayım,

Cebimde sana dair yarım kalmış cümleler,

Ve ruhumda hiç dinmeyen o soğuk rüzgarlar...

Adını anarken dilimin yanmasına alıştım artık,

Ben aslında senden değil,

Seni sensiz yaşamaktan vazgeçiyorum.

Bir kentin tüm ışıklarını söndürüp gidiyorum içinden,

Yüküm ağır; içinde sen varsın, sitem var,

Bir de hiç bitmeyecekmiş gibi duran o büyük boşluk.

Emanet bıraktığın ne varsa topladım eski sandıklara,

Gülüşlerini kuşlara verdim,

Bakışlarını ise karanlık gecelere sakladım.

Sana "kal" diyemeyen bu yürek,

Şimdi "git" demenin en ağır bedelini ödüyor.

Adımlarımın sesi bile yabancı artık bu sokağa,

Sanki ben hiç geçmemişim bu hayattan,

Sanki adın hiç değmemiş dudaklarıma.

Öyle bir gidiş ki bu; arkamda bir gölge bile bırakmıyorum,

Zira ışığımı sende tükettim,

Karanlığın en koyu rengini kuşanıp gidiyorum.

"Bitti" demek kolay, asıl zor olan bitmekmiş,

İnsan sevdiğinde değil, vazgeçtiğinde ölürmüş.

Ben her gece bin defa öldüm o sabahın 5’lerinde,

Şimdi son kez, en sessiz halimle toprağa veriyorum hayallerimi.

Gözlerimdeki o son feri de sen söndürdün ya,

Artık baksam da görmem, duysam da bilmem seni.

Artık söz sustu, kalem kırıldı, vakit doldu.

İçimdeki o devasa yangın bitti, geriye sadece soğuk bir kül kaldı.

Sana dair ne varsa; bir nefes gibi içime çekip,

Son bir veda ile boşluğa bırakıyorum.

Bir mezar kazdım kalbimin en kuytu köşesine,

İçine seni değil, sana inanan o saf çocuğu gömdüm.

Şimdi son adımlarımı atıyorum,

Ardıma bakarsam taş kesilir yüreğim, biliyorum.

Sana koca bir dünya bıraktım;

Gülüşleri, uykuları ve o bende olmayan huzuru...

Bana sadece bu hıçkırık kaldı, bu da benim son mirasım olsun.

Gidiyorum...

Hiç var olmamışım gibi,

Hiç sevilmemişsin gibi,

Sessiz, kimsesiz ve tertemiz.