Enkazın çocuğu Şiiri - Serdar Yusuf

Enkazın Çocuğu

Aynaya baktım, yüzüm değil —
çatlak duvarlar gördüm.
Her bakışımda yıkıldım,
her susuşumda gömüldüm.

Kalbim harabe bir şehir,
sokaklarında çürüyen anılar.
Dokunan kanıyor taşları,
kalan boğuluyor sessizliğinde.

Enkazdan bir kıvılcım soluyor:
Beni yerle bir eden ben,
beni yeniden kuracak olan da ben.

Her çırpınışta rüzgar çarpıyor üzerime,
her haykırışımda gölgeler seviniyor.
Umut, karanlığa esir karınca gibi,
yalnızca iz bırakıyor;
feryatlar cama çarpıp geri dönüyor.

Alevin rengini herkes görüyor,
sıcaklığı yakıyor içimi.
Toprak Ana’nın kutsallığına yemin olsun:
düzen yarılsın, sessizlik çatlasın.

Uzat yanağını,
gözyaşlarım toprağa düşmesin.
Son kez sar beni koynuna;
ister ana, ister yar,
incitme beni, kutsal toprak gibi.