Saat üçtü ve ben hüznün başkentindeyim.
Karanlığın yağmur yüklü bulutları,
Gözlerime en görkemli tahtını kurmuştu.
Beynim anılarının yaralarını onarmaya çalışırken;
Ne yazık ki kalbim!
Yapılan tüm çabalara rağmen,
Bıraktığın enkazın altından kurtarılamadı.
Mavi, maviydi gökyüzü
Bulutlar beyaz, beyazdı
Boşluğu ve üzüntüsü
İçinde ne garip yazdı...
Garip, güzel, sonra mahzun
Devamını Oku
Bulutlar beyaz, beyazdı
Boşluğu ve üzüntüsü
İçinde ne garip yazdı...
Garip, güzel, sonra mahzun




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta