Enkaz Şiiri - Dağlar Özügüç

Güven tek kullanımlıktır
Çok istesende tekrarı yoktur
Sessizliği seçen, sonsuzluğu çoktan göğüslemiştir
Gözlerde unutulmuş bir tebessümün izi
Bakışlardaki derin gülümsemeyi özlemiştir
Kalp, nurdan uzak düştükçe
Hakikate uzak kalır içten içe
Avuçlardaki zamana dokundukça kararır
Ve insan ruhu ,fark etmeden geceye kalır
Bir kırılışın yankısı gibidir artık her adım
Sözler, dudaklarda eksik ve yorgun
Aynalar bile hakikati söylemekten üzgün
Yüzler, birbirine benzeyen birer şaşkın
İçten içe çöken görünmez bir enkaz
Ama kimse fark etmez
Yavaşça sönüşünü şu bahtsız kalbin
Ne bir nida kalır, ne de inanç biraz
Ama…
En koyu gecenin bile sakladığı bir seher
Sönmüş sanılan külün altında bir kıvılcım vardır