Enkaz Şiiri - Mustafa Çeker

Göğsümde enkaz gibi duruyor
Her solukta içime çektiğim hava
Senin son öpücügünün soğuk kalıntısı
Sanki kalbim her atışta
Bir parça daha kopup düşüyor
Bazen öyle çekiyorum ki ciğerime
Sanki seni karanlık o boşluktan çekip çıkaracağım
Nefes sadece bir oksijen değil aslında
Her alışta içime sen dolan bir özgürlük
Her verişte dışarı attığım bir keşke
Sen gideli beri her soluk bir yemin
Çünkü içimde minicik küçücük
Kırık bir sen parçası var
O yüzden ağlıyorum her nefes alırken
O yüzden veriyorum inleyerek
Çünkü sensiz nefes almak bile
Sana olan aşkımın en acımasız kanıtı
Ağzımdan degil parmaklarımdan
Görmediğim yerler sızlıyor
Belki gözlerin alıştı karanlığa
Işık tutunca kör oldun
Yazdığım her kelime
Biraz enkaz taşıyor üstünde
Seni ararken yorgun düşmüş harfler
Bak yağmur dedim
Damlaları toprağa değil
Göğsüme düşüyor hala
İstersen susayım sesin içimde yankılansın
İstersen hiç bir şey demene bile gerek yok
İçimde senin enkazın
Dışarıda benim yalnızlığım oldukça