Enkaz Şiiri - Şafak Bayrak

Geceydi..
Saatler, sabrın kırıldığı anı vuruyordu.
Önce vicdanlar sonra,
Yeryüzü diz çöktü.
Toprak Ana,
Yavrularını bağrına çekti.
Yıkım, ihmalin harcındaydı.
Duvarlar sağlamdı sözde.
Duvarlar hunharca parçalandı,
Bir feryada dönüştü.
Alın terleri tuğlasında,
Dualarında denetim yoktu.
Kolonlarda, bir mühür eksikti.
Yer kabul etmedi,
Hırsızlık ile atılan temelleri.
Şehirler sustu o an,
Susmadı annelerin sesleri.
Yarım kalmıştı ninnileri.
Zamanı kaldırmak istediler, enkazdan.
Avuçlarıyla sabahı, bir umut aradılar.
Gökyüzü utandı, sustu.
İnsanlık yavaş yürüdü.
Vinçler geç kaldı,
Eller erken yoruldu.
Kader dediler;
Göz göre göre gelen, utanca.
Halbuki ölüm, insanın eseri.
Şimdi sor be zaman,
Bu ağıt kime, yeryüzüne mi?
Yoksa yere bakan,
İnsan yüzüne mi?
Ey Turkiyem!
Kimbilir kaç kere kanadın?
Kaç kere yıkılıp?
Kaç kere dirildin.
Senin bağrında söylenir,
En kadim, hüzünlü türkü.
Sevgi dolu gülücükler, yarım kaldı.
Nice gözyaşını, tuza çevirdin.
Dağlarda gördü o geceyi.
Gece degildi sanki,
Kara bir buluttu.
Gök secdeye kapanmıştı.
Kuşlar bile o an,
Göç yolunu unuttu.
O gece, şehirler değil,
Bir millet çöktü.
Ve siz..
Toprağa düşen yıldızlar,
Zihinlerin en parlak yerindesiniz.
Bu ağıt susmayacak.
Adlarınız, hatıralarınız,
Damarlarımızda akacak.
Yıllar geçsede,
Takvimler eskisede.

Ağustos 1999
Şubat 2023
Depremlerine ithafen.