Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Ne hüzünlü bir yürek sesi! Biraz beçare, biraz da "geç" kalınmışlığa sitem eden imgeler.
Oysa, tutunmak gerek ışıltısına güneşin; dinlemek gerek çağlayan nehirlerin sesini ve adımlamak gerek gözün dokunduğu yolları, ki zamansız ölmesin düşler ve umutlar, diyorum...
İçtendi, samimiydi ve duygu yüklü bir seslenişti.
Dokunaklı kaleminizi ve sizi kutluyor ve teşekkür ediyorum, Ercan bey.
Saygılarımla.
Şiir gibi harika bir yorum.. Teşekkürler.. Emeğinize sağlık. Sağolun Varolun
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta