Öncelikle büyük bir umma ile iç dökümü yaşıyorum, duyulmamış umması ile. Bu yaşantının büyüklüğü altında yalnız başına çabalamak yoruyor ve karşında biri varmış ve seni anlıyormuşcasına yazmak istiyorsun. Dışarıdan çer çöp gibi görünen herşeyini yakın hissettiğine yazmak istiyorsun ve bu engel olunmaz bir duygu. Bir günüm güllük gülistanlık bir günüm durdurulamaz yangınlar sarılı, anlaşılmak istiyor insan, her saniyesinde sevilmek. Haketmediği kadar zayıflıklarımı bilen sen! susmak yakışır, yakışanı yaptığın gibi...
Güzel rüyalar, güzel insanların mahsulüdür..
Güzell rü ya la ra..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta