Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Ya sen, sen sevdiğim beni görmeyen,
Kapalı kapılar ardındamıyım ben,
Erişilmez yollar mı bana gelen,
Sevmeyi yoksa haram mı ettin kendine,
Aşk bu kadar uzak mı sevdiğime.
harika bir şiir yüreğine sağlık menekşem..
Seni düşünmekten yorgun düşüyor bedenim,
Aşkın öldürdü gülmeyecekmiyim hiç gülüm,
Sevdayı yağmur gibi yağdırdın üstüme,
Kelebeklerle yolladın aşkı, kondu yüreğime,
Akan gözyaşlarım inci gibi hep göğsümde,
Yaradana sığındım sen den umut yok mu söyle......
kutluyorum
namık cem
Yüreğiniz çoşup, çağlamış baharın berrak akan bir nehri gibi. O çoşan ve çağlayan ve çağlayan yüreği kutlarken, sevgilerin en güzeli sizlerin olsun Sevgili Menekşe hanım. Tam puan derken sayfamda bu eşsiz eseriniz. Saygım ve sevgimle kalın.
Ruhi HATUNOĞLU
Bir bilmecesin hayatımda çözemediğim,
Seni düşünmekten yorgun düşüyor bedenim,
Aşkın öldürdü gülmeyecekmiyim hiç gülüm,
Sevdayı yağmur gibi yağdırdın üstüme,
Kelebeklerle yolladın aşkı, kondu yüreğime,
Akan gözyaşlarım inci gibi hep göğsümde,
Sevgiler Hiç Eksilmesin
Engel olma bu aşka, anlasana sevdiğimi.
Yüreğinize sağlık sevgili menekşe,
Bana bakan herzaman gülen bir çift göz,
Hayallerimde ise bambaşkasın sevdiğim,
Rüyalarımda dokunduğunda titrediğim,
Gerçekte erişemediğim nasıl bir aşk bu,
Özleme, hasrete yenik düştü yüreğim,
Sevda okyanussa bırak alsın içine bizi,
Engel olma bu aşka, anlasana sevdiğimi
harika..yüreğinize sağlık.müzehher
bu harika bir şiirrrrrr....
yüreğin hüzünlendiği feryat ettiği an...
sevgi ve özlemin yoğunlaştığı an...
ve bu anın duygusal ve etkileyici bir dille anlatımı...
değerli yüreğinizi ve usta kaleminizi kutluyorum...
selamlarım ve saygılarım size...
Sevmek.. hangi ortamda, hangi koşullarda olursa olsun sevmek.. tanrının insana en büyük doyumsuz armağanı. İster karşılıklı olsun, ister karşılıksız sevmek, sevginin kutsallığını, yüceliğini bilmek içimizde sevgiye hasret köşede.. Sevenlere ne mutlu.. sevmesini bilenlere ne mutlu.. Varsın tek taraflı olsun ne çıkar.. ben sevgimi bağrıma basmış, yüreğime gömerek yaşamışım.. yeter bana...
Başarılar dilerim.
Renkler ve Yaşam
Bu şiir ile ilgili 8 tane yorum bulunmakta