Son Söz Şiiri - Yaşar Tandoğan Karabulat

SON SÖZ

Hayat…
Bize verilenleri koruma, verilmeyenleri arama
ve bulduklarımızla kendimizi tamamlama yolculuğudur.

Her insan, kendi taşını yontan bir heykeltıraş…
Her gün biraz daha yontarken kendini bulur.
Kimi farkında, kimi değil…
Ama ömrün sonunda ortaya çıkan eser,
sessizce konuşur sahibinin yerine.

Her gün dünya, yeniden kurulur,
İnsan kendini yeniden kurar,
Düşünceyle yoğrulur,
İradeyle derinleşir,
sabırla olgunlaşır.

Zaman geçer…
Beden yorulur, yollar daralır…
Ama hakikate açılan kapı
Hiç bir zaman kapanmaz.

Akıl, kabullenince değil,
sorgulayınca özgürleşir.
Çünkü hakikat,
güce değil, idrake aşıktır.

Hayat…
Kimseye borçlu değil.
Ama herkes,
hayata karşı borçludur.

Ne zaman düştüysem,
bir el uzandı bana.

Anladım ki:
İnsan yalnız yürür…
ama asla yalnız bırakılmaz.

Bir ömür daha verilse bana,
yine kendim olmak isterdim.

Anlatabildiklerim sınırlı…
Anlatamadıklarım ise
kalbimde saklı.

Şunu biliyorum ki:
Yaşamak, büyük bir sanattır.

İnsan bu dünyaya
sahip olmaya değil,
iz bırakmaya gelir...

…Ve giderken
kendine sorar:

Nasıl yaşadım?
Ne kaldı geriye?
Hangi izler silinmez oldu?

Hayatı kumar sananlar
kaybeder…

Hayatı emanet bilenler
kazanır.

Ve hâlâ usta olamadan
çırak kalanlara…
ömrünü tüketip
kendini bulamayanlara…
yazıklar olsun.

Ve giderken
Arkanız da bari bir iz bırakın...